Dla Wiktorii...

Jakaż tęsknota mnie ogarnia,
Gdy myśl zabłąka się w przeszłości.
Wraca ten obraz - czupryna czarna
dzieciny pięknej, zrodzonej z miłości.

Ile radości to dziecię wniosło...

Oddałbym za nie życie całe!

A jeszcze przecież nie urosło...

Jeszcze drobniutkie, wątłe, małe...

I nie wie jeszcze o gniewie, dumie;

chciałoby pomóc Ci w każdej męce.

Kocha naprawdę, bo tylko tak umie:

pełnią miłości i całym sercem.

A serce ogromne w tym małym ciele,

Wszystkich bliskich pomieści w sobie,

daje każdemu miłości wiele

i nie zapomni nigdy o Tobie.

Nieraz w mym oku łezka stanie.

Chciałbym zaraz przytulić me dziecię...

I brak mi jest jej niesłychanie

- najdroższą jest mi na tym świecie.

Pewnie beze mnie i dziecię me smutne;

tęsknota też jej serce rozdziera...

Tak, życie czasem bywa okrutne,

lecz później zwraca Ci przyjaciela...

[Sierpień 1995]