Gdybym...

Dla żony…

Gdybym miał skonać, to w Twoich ramionach,

Byś me powieki zmęczone zamknęła.

I obraz wspólnych zachowałbym doznań,

Kiedy by dusza się z ciała wymknęła.

Gdy żyć bym nie mógł u Twego boku

To orłem białym chciałbym zostać;

Mógłbym szybować w błękicie obłoków

I z góry wielbić Twoją postać.

Lecz, gdybym znów mógł, to chciałbym być sobą.

Zmieniłbym jednak swego życia drogi

- Oddałbym siebie najbliższym osobą

I nie byłbym w miłość tak bardzo ubogi.

Gdybym miał pomóc – to tym najuboższym,

Co już nadziei na pomoc nie mają.

Dałbym im wszystko, co świat ma najlepsze,

Niech jeszcze za życia radości zaznają.

A kiedy cierpieć, to za taką miłość,

Co to bez obłudy, bez wyrachowania

Karmi się i dobrem i tym, co złe było,

A rozkosz ma większą z dawania niż brania.

Gdyby mi miłość raz jeszcze zadano,

To bez wątpienia pokochałbym Ciebie.

I życie z mym sercem w niewolę oddanym

Chciałbym dzielić z Tobą, ciągle pragnąc Ciebie.

A kiedy bym pragnął, to tak aż do bólu,

Żeby me ciało aż drżało do Ciebie.

A ból by łagodniał od pieszczoty czułej

Kiedy w Twych ramionach znów poczułbym siebie.

Kwiecień, 1997