Skargi

Jak od łodygi kwiat oderwany

- Uschnie powoli nie mając wody,

Tak ja z tęsknoty bez ukochanych

Schnę, jak wycięty świerk z lasu młody.

Od szczęścia nie dzieli mnie krok

I nie kilometr, ani mila.

Na próżno Ciebie szuka mój wzrok,

Bez Was udręką jest każda chwila.

A może źle Wam się tam dzieje?

I kto w potrzebie Was będzie bronić?

Znów myślę, nie śpię, a tu już dnieje,

Myśl zła co drugą gorszą goni.

Lecz wszystko można wnet odwrócić,

Jak śmiech dziecka, jedno słowo

I już na twarz moją uśmiech powróci,

I chce się znowu żyć na nowo.

Ale po chwili myśl powraca,

Nostalgia. I sercem ból znowu targa,

Bo coś na zawsze przecież tracę.

To już nie wróci – chyba, że w skargach.

[03.03.1996]