Bobrza Was Prosi

Wyzujcie z serc swych smutki i żale,
Idźcie, gdzie słyną z dobra, radości,
A zła i smutku nie znają wcale,
Do Bobrzy, która prosi Was w gości.

Wyjdźmy więc z domów do sąsiada,
Bo tak dziadowie nasi robili,
Aby być razem, usiąść, pogadać,
Śpiewać i tańczyć moi mili.


Tam gdzie się bawią, tańczą, śpiewają
Nie ma ni waśni, sporów czy złości,
A ludzie w sercach dobro mają,
Bo Bóg nas stworzył do miłości.

Każdemu trzeba ducha radości,
Więc weź sąsiada, rodzinę, bliskich
I niech nas złączy w zgodzie miłości
Święto i Pieróg Nasz Świętokrzyski.

Tu w Bobrzy Polski historia cała

Tu się za wolność Polacy bili

Piękna w historie choć dziś wieś mała

Lecz ludzie dobrzy tu zawsze żyli.

Dziewięćset lat już Bobrza lud wita

W progach i sercach gości Was wszystkich

Skąd przybywacie nikt nie zapyta

Bobrza, wspaniały Gród Świętokrzyski.